OudeMuizenissen
Heedendaagsch Taalgebruyk
HuurMuis

 

TrEUzeltje-prik

 

Zou Sigrid, overmoedig geworden door haar verkiezingswinst, het de CEO van BV De Beflap v/h Het Koninkrijk der Nederlanden toch nog moeilijk gaan maken? Strijdlustig liet de voorvrouw van de tweede partij van Nederland alvast weten dat die avondklok ‘er heel snel af moet’. Dat zal even slikken zijn voor lockdownfetisjist Mark.

Minister De Jonge was helaas niet in de gelegenheid om deze dolkstoot in de rug met zijn habituele savoir-faire te pareren. De koene redder des vaderlands heeft namelijk momenteel huisarrest, op gezag van z’n corona-app. Nou ja, dan kan-ie z’n legitimatiebewijs in elk geval niet thuis laten liggen. Of z’n rijbewijs, wanneer-ie met z’n suffe kop achter het stuur van z’n boevenbolide kruipt. Ben benieuwd of collega Grapperhaus dáár nog een bekeuring tegenaan gooit, bij wijze van geheugensteuntje. Maar bij diens eigen bruiloft gingen, als ik me wel herinner, ook alle remmen los.

Misschien is het pure grootspraak van stoere Sigrid, een toegift op alle loze beloften in verkiezingstijd, die tijdens de formatie al gauw onder het tapijt geveegd plegen te worden. Maar je weet het nooit, want zo’n vikingnaam wekt hooggespannen verwachtingen. Wordt het voor de verandering een opvoering van Götterdämmerung op het Binnenhof, in plaats van het uitgekauwde All’s well that ends well? Al lijkt La Kaag mij, met alle respect, een tikje oud om voor Walkure te spelen. Aan de andere kant is ze ook weer niet zo’n geriatrisch geval als de Amerikaanse president, die ervan overtuigd was dat hij de Chinezen én de Russen tegelijk kon hebben nadat z’n lijfarts verse batterijtjes in z’n pacemaker had gepropt. Ik koester stiekem een sprankje hoop dat ze zich in elk geval wat minder gemakkelijk laat afbluffen dan haar minderjarige voorganger, die na een soortgelijke oprisping subiet inbond toen-ie van de bovenmeester op z’n lazer kreeg.

 

Lijdensweg

Bij verstek van Hugo heeft diens secondante Tamara van Ark maar alvast zuinig aangetekend dat de huidige situatie niet veel ruimte laat voor versoepelingen. Tja, op zich valt daar weinig tegen in te brengen. Want we zaten de afgelopen dagen alweer op ruim 6K per dag. En dat zijn er sinds vrijdag zelfs dik zeven, verklapte collega Shrek de Tweede solidair voor z’n beurt (als minister van justitie misschien geen uitblinker, maar een absolute ster in selectieve ordehandhaving, die man. Zo iemand zie ik écht nog een keer opdagen in de datsja van Poetin). En als ik onverhoopt gelijk krijg met m’n voorspelling dat de verkiezingen uitdraaien op een virologisch rampscenario, zit de grootste golf nog in de pijplijn.

Wat sowieso onderhand als een paal boven water staat, is dat al die lockdowns op de lange duur weinig helpen. Je smeert de lijdensweg alleen over een langere periode uit. Kan harde noodzaak zijn, als je geen alternatieven hebt. Want zodra de ziekenhuiszorg het echt niet meer kan bolwerken, stapelen de lijken zich dubbel zo snel op.

Inmiddels zijn die alternatieven er gelukkig wél, al blijft het behelpen. De rijke landen vechten om vaccins als uitgehongerde straathonden om een bot. Na de nodige aanvaringen met onze voormalige EU-bondgenoot liggen we nu weer in de clinch met Australië. Inzet: een kwart miljoen doses, nota bene bestemd voor Nieuw-Guinea. Ik hoop dat Nederland zich een beetje op de vlakte houdt, want onze krijgsmacht heeft daar gedurende de naweeën van de dekolonisatie al de nodige priksporen nagelaten. Bij zwakkere tegenstanders lieten de mannetjesschuttersputters zich niet met een schemerlamp onverrichter zake naar huis sturen.

 

Twijfels

Alle problemen met de levering daargelaten, heeft het vaccinatieprogramma ook flinke vertraging opgelopen door het AstraZeneca-schandaal. Daardoor zijn zo’n kwart miljoen prikafspraken in de ijskast gezet, oftewel evenveel doses als de lading die we een paar weken eerder nog van de Papoea’s probeerden af te troggelen. Hopelijk komt de operatie snel weer op gang nu allerlei instanties, het Europese Geneesmiddelenbureau ouder gewoonte helemaal achteraan, het sein op ‘veilig’ hebben gezet. Al vrees ik dat de twijfels daarmee niet de wereld uit zijn.

Bij alle (begrijpelijke) ongerustheid over een handvol verdachte trombosegevallen zouden we bijna vergeten dat we dagelijks tientallen coronadoden mogen bijboeken. En dat het er niet meer zijn, is voor een groot deel te danken aan onze zorgsector. In landen als Engeland zijn ze onderwijl stug blijven dóórprikken. Daar begrijpen ze het hele gedoe niet zo goed. Misschien omdat ze zelf al dik 125.000 coronaslachtoffers op de teller hebben staan. Bij zulke aantallen kweek je vanzelf een dikkere huid. Het gevolg is wél dat ondertussen meer dan 25 miljoen Britten hun eerste prik hebben gehad. In Nederland zijn we net de twee miljoen prikken gepasseerd. En dat is nog geflatteerd, omdat tweede vaccinaties zijn meegeteld. Het hadden er zeven of acht moeten zijn, om het verschil in bevolkingsgrootte uit te vlakken.

Op één punt heeft Nederland de eigenwijze eilandbewoners inmiddels wél achter zich gelaten: het absolute aantal besmettingen per dag (onafhankelijk van de bevolkingsgrootte). En als we een blik op de situatie in Frankrijk werpen, met dagelijks tienduizenden nieuwe gevallen erbij, zien we wat ons voorland zou kunnen worden als we zo doorgaan. En je kunt véél van Macron zeggen, maar niet dat-ie wars is van locken en avondklokken.

 

Vooruitzichten

Per saldo lijkt het me dus méér dan aannemelijk dat zulke maatregelen op de langere termijn hooguit een doekje voor het bloeden zijn. Wat vaccineren betreft: het resultaat spreekt voor zich. In Israël, waar ze nog voortvarender aan de slag zijn gegaan dan in het Verenigd Koninkrijk, gaat de horeca zelfs zoetjesaan weer open. Met nog een paar farmaceutische dissonanten in het verschiet, een kneus van het kaliber De Jonge als dirigent, en een hysterische Von der Leyen die de kakofonie vanaf de Brusselse zijlijn begeleidt door staccato waanzinaria’s te balken, zal dat hier niet eerder worden dan 2024. Op z’n allervroegst. Kan Rutte een jaar later nóg eens goede sier maken met de rotte mispels van z’n wanbeleid. Locksucker …

Maar dat maakt niet uit, want in de tussenliggende periode zijn we allemaal zó suf gelockt dat we niet eens meer wéten wat termen als ‘normaal’, ‘ vrijheid’ en ‘leven’ betekenen. En als we dát stadium eenmaal hebben bereikt, komt er vast een mooi overnamebod uit Beijing. Ze moeten toch wát met ons daar. Als we tegen die tijd te berooid zijn om hun spullen te kopen, kunnen we misschien voor een schijntje voor ze gaan werken in plaats van andersom - wraak is zoet. Veel zal deze negorij niet opbrengen, maar misschien genoeg opdat Rutte eindelijk kan gaan vutten. Terwijl ons geliefde staatshoofd compleet met bijeengeplunderde kunstverzameling en speedboot neerstrijkt op een van de Bovenwindse Eilanden. Dankzij corona, reisbeperkingen en crisis heeft-ie daar vast zo’n beetje het rijk alleen.

Voor de modale Nederlander zijn de vooruitzichten minder rooskleurig. Maar mocht ik nog onder de levenden verkeren, dan verheug ik me al op de goede gesprekken met Kees van der Staaij en Willem Engel tijdens onze schaarse ledige uurtjes in de occidentale variant van het Oeigoerenkamp. Opgesloten zitten als zodanig is dan al lang en breed een tweede natuur.

 

Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu
Niets van deze website mag zonder voorafgaande toestemming worden overgenomen of gekopieerd, behoudens het citaatrecht. Bij citaten is bronvermelding verplicht. Vragen? Stuur een mailtje naar: info@oudemuis.nu